YORULDUM ANNE

Kelepçeli ellerimle sana sarılmak isterken
Kokunu hissetmek yetiyor anne
Kaç gece göz yaşlarımı pamuk ellerinle
Sildiğini görürdüm anne

Acı bir intiharın ipi ellerimde seni beklerken
Buğulu kentin yalpalanmış kaldırımlarında
Zifiri gecenin karanlığı yüreğime dokunduğunda
Bir tek seni özledim ben yokluğunda
Adım başı seni yutkundum caddelerde
Sen geldin aklıma
Tenin, kokun, sesin, nefesin
Bir de canımı acıtan yokluğun geldi anne

Denize fırlattım sensiz geçen gecelerimi
Bir taraftan yağmura eşlik etti renksiz gözlerim
Sustum, dokunmak istemedim sensiz aydınlıklara
Karaladığım kâğıtlarda suretin belirdi karşımda
Dinlediğim şarkılarda çınlattı kulağımı
İki hece yankılandı dağların saklı kalan bağrında
ANNE !

Yoruldum anne
Hayatın en aşifte yanları yaraladı yüreğimi
Sağlıklı düşünemez oldum kurduğum hayalleri
Renklerde kayboldu gözlerimden
Buğusu gitti hayatımın
Kaldım yine tek başıma avare ortalarda
Ellerinin sıcaklığı kalbimde saklı hala
Gel anne kirlenmiş kentin kucağında
Yoruldum ANNE !


Bir bayram sabahı çatlayan ellerinden yine öpmek istedim
Hiç bayram yaşamdım ki anne!
Kırlarda senden en güzel çiçeği toplamak istedim
Heyhat senden güzel bir çiçek bulamadım anne !

Gök mavisi gözlerin geldi aklıma
Yığılıp kaldım düşlerimin avucuna
Toparlamaya çalıştıkça kuruyan yanlarımı
Bir Senin varlığın ısıttı canımı
Aç kollarını ben geldim anne
Hayatın sillesinden yoruldum anne !

Birgül Afşin