Şimdi bir yakınlık bildiğimiz hal,
Sana uzaktan da uzak Allahım.
Zâtına âşikâr büsbütün ahval,
Uzaklarda onca tuzak Allahım.

Güneşe mesafe göze bir karış,
Ne var ki her gören derviş sayılmaz.
Yüzünde esrarı; yangın, yakarış,
Sırrına ermeyen ermiş sayılmaz.

Gündüz sandığımız kör gecelere,
Adın düştü ve nûr oldu karanlık.
Bir yâdınla vardık bilmecelere,
Seninle gece ve gündüz seyranlık.

Edilen tövbeye tövbeler olsun,
Her günah hakîkat ve âhlar vehim.
Herkese, herkese müjdeler olsun;
Sevinin, Rabbiniz rahmân ve rahîm.

Böyle sarılmışken köşe ve bucak,
İnsan zalim yine, zalim ve cahil.
Allahsız bir hale neyse ki ancak,
Yine yalnız Allah, Allah müdahil.

Şahdamarından da yakın der yakın,
İnsan; ve âmenna, yalnız o kadar.
İnanmak yetmiyor, yetse bu akın,
Ne demek isyana hep damar damar.

Şahidi bir Sensin her saklımızın,
Ört bizi ebed ve ezel Rabbim!
Yakından habersiz şu aklımızın,
Sen çapını daralt ey güzel Rabbim!...

Ankara, Nisan 2011