Kırpıyor hayat, düşlerimizin saçlarını
Eli yüzü toz duman bir çocuk ağlıyor göğsümüzde
Tebessümüne çamur bulaşmış

İçimizi dışımıza çıkarıyoruz
Ömrümüz kan revan
Boynumuzda levha,
Üç beş kuruşa satılıyor insanlığımız
Kocaman hiç/iz, itiraftan aciz
Çoklukta kaybolan ruhumuz
Bir dilim huzur dileniyor zamandan
Zaman, kendine biçare

Günahlar yağıyor üstümüze
Sağanak sağanak
Yüzümüzü mezar taşlarında soğutuyoruz
Zulamızda sığ ümitler.

Toprağı eşeleyip, içinde kaybolmak istiyoruz
Çıkamadığımızda gün yüzüne

Ölüm ar ediyor kirlerimizden
Çürüyen bedenlerimizde kanat çırpıyor
Eller yüzlere kapanmış, korkuyor dirilmekten.
Bir boşluk bulsa
Günahlar fışkıracak derimizden
Gözlerimizde ateş, su, kan
İsrafil’le pazarlığa oturuyoruz
Kıt aklımızda binbir hezeyan
Kıyamet! ! !
Ötelenmek istenen

Ey yüreklerimizi nakşeyleyen Vedud
Rahmetine sığındık
Sensin bize bizden yakın
Donmuş ruhlarımıza şefkatinle muamele eyle

Devrim Tülay Aydın
11.02.2011

"ŞİİRİME GÜÇLÜ YORUMUYLA EŞLİK EDEN SN. BİLAL BÜTÜN ’E TEŞEKKÜRLERİMLE..."