elif demişler kulağına..
iki gencecik kuyudur gamzelerin,
kız ben su demişim adına
okuyup, içmişim
gözlerinden açılmışım büyük kavgama..




elif demişler kulağıma..
bir büyük deprem içim, su değmez yangın,
el sürmüşler duvağına..
kız ben seni, sürgünde, barışta vurulmuşum
ellerimle pay etmişim yarama..




geleceğim elbet
babil kuşları da gelecek,
hububat kuşları, kafes kuşları
en fazla kuşlarağası sevinecek bunu..
pencere buğusuna çizdiğin
resimlerde bekle beni
bekle, ayrılık notları yakarak
ışılttığın gökyüzünden ineceğim
dünya karanlıktır, yollar sınır çünkü..




çıkageleceğim birgün, beni affet
affet, masal kızları
boynuma dolamışsa saçlarını
ve bir çocuk söylene söylene
düşünüyorsa yan mezarda,
dalımdan düştüğüm yerde;
bir masa, bir kalem, yani kağıt
buralardandır gecikmişliğim sana,
ellerimi affet
mektuplar yakıdır, bil ki; şiirler ağıt..




yani gelmişsen..
elif yazdım tarihime
bilsen nasıl güzel, en fazla derin
bir yerdir gamzelerin,
kız ben sana, su demişim
sevdan ölümdür, içmek ömür boyu...

Devin Karaca