çocuktum
her çocuk
çocuktu bir/az
her kadın
bir(az) anne
her baba
bir(az) adam
olduğu kadar
insandık işte



otlardan
bir labirent yapmıştık
gazi mahallesinde
kaybolmuştuk
ufacık bedenlerimizle



komşunun köpeği
zavran vardı
simsiyah
acıklı gözleriyle
mahsun mahsun bakardı
kuyruğunu pıstırıp
gelirdi peşimize



gözleme yapardı annem
beş çayında misafire



soba da kömür
üzerinde kestane
sene seksenler
dört çocuklu bir aile



elimde emanet oyuncak
fakirdik zannımca
aslını al(a)mazdı babam



yakan top oynardık hep
çin çan derdik, bildiğin ip
en sevdiğim oyun tombik




çocuktum
dilimde hep o şarkı
karamela sepeti
terazi lastik
CiMNaSTiK



sormadı kimse fikrimi
-ister miy(d)im büyümek-
sonra birden büyüdük



arka sokaktaki istasyondan
geçerken bıraktığı düdük sesini
duymadı kimse trenin



bıraksalar demiryolunda
binecektim o trene
hiç büyümeyeceğim kentlere
yol alacaktım


büyümeyecektim
ağla(ma)yacaktım
çocukça bir yaramazlıkla
sevinç içinde şımaracaktım


büyüdüm
büyüdük




’ve kirlendi dünya’



-biz kirlendik, belendik, yeniden yeşermek için bir avuç toprakta
içten içe filizlendik gaddar çamurlarda-




/leke tutmasın diye gelecekteki ümitlerimiz,
saydam düşlere kurban verdik çocukluğumuzu/






fulya/aralık2010