Güller derdim çiçek bahçemden
Elimde bavulum, kucağımda kitaplarım
Koyuldum yollara dağların doruklarına
Çiçek bahçeme doğru
Islanmıştı pauçlarım, zor geçmitim Murat’ı
İçimde bir sıkıntı, bir de haz
Vardım çiçek bahçeme
"Muallim ! " dedi
Sesi ürkek, saçları başak başak
Teni bronz, bağrı açık
Ayağı yalın, gözleri şimek şimşek
Mehmed’im, Bedran’ım, Hüsna’m, Zehra’m
Birden sardı etrafımı, torak kokulu çiçeklerim
Kokladım, okşadım, bağrıma bastım
Kardelenimi, zambağımı, asminimi
Girdim sınıfa elimde bilgi buketimle
Sundum çiçeklerime ışığı, dimdik ayakta durmayı
Tebeşirle karatahta başında
Bilgi pazarı kurdum, en renklisinden
Bilgiye susamış çiçeklerime
Hangi şekle girmedim ki
Oyuncu oldum, çoban oldum
En önemlisi bahçevan oldum
Güller derdim renga renk, irfan ordusuna çiçek bahçemden
Işık oldum, aydın yollar çizdim
Çobanları indirdim dağdan, bayırdan
Kızı-kızanı, anayı, babayı aydınlattım bilgi ışığımla
Dimdik durmayı, emin adımlarla yürümeyi öğrettim
Konuk oldum köy odalarına, milletin efendilerine
Doktor oldum hasta başlarında
Ama heyhat! Kurtaramadım çakır gözlümü, Kazım’ımı
Birden dünyam karardı, çiçeklerimin boynu büküldü
Yapraklarından damla damla çiğ taneleri döküldü
Uçtu armaızdan bir kuş misali
Kanat uçları ak ak
Ey! Ulu Tanrım ! Kimdir bu ?
Mor şafakta küçüçük bir tabuta sığmış
Omuzlarda taşınan
Ardında boynu bükük kardelenleri, zambakları, asminleri bırakan
Geçti uzun yıllar aradan
Acılarımı sessiz çığlıklarımla yüreğime gömdüm
Küçücük çiçeklerimi dağıttım ebruli renkelriyle yurdun dört bir yanına
Ama avucumda tuttuğum bilgi ışığını hala söndürmedim
Daha nice Mehmetler, Bedranlar, Zehralar, Hüsnalar aydınlatacağım
Güller dereceğim çiçek bahçemden

Birsen İNAL /// DİYARBAKIR

*Şiirim okuttuğum tüm öğrencilerime olsun