uyumadan gördüğüm bir rüyanın son sahnesi...
çantamın herbir gözünde saramış hayallerimle
uçurum kenarlarında yazdığım anonim biz dizi mektup,
boynumda,annemin öpmeyi unuttuğu
bir dudak payı alana asılı yarım yamalak bir cevşen
ve az öncesinde çeşmesinden çıkan suyun yanında
teyemmüme duran eli çamurlu bir adam,babam...

on an her şey,çantamdakilerin gizliliğinde,
boynumdaki cevşenin inleyen sesinin yankısında,
ihtiyar adamın reddi beli bir namaza secde edişinin manasızlığında,
susuyordu...

vakit gelmişti...


annemin bana ağlayışını gösterip
beni vazgeçirmesine az kalmıştı,
son bir adım gerekiyordu
Tanrı’nın kahrına ulaşmam için...


utancımdan sardığım sağ elimden çıkan
tokada mahsur kalan sevgilimin,
bana uzattığı bir damla gözyaşından sonrası...
o damlayı öpüşüm ve namazı kılınmayacak bir ölümün narâsı...


cevşene eşlik eden annem,
sevgilime miras kalan suskun çantam
ve az önceki çatık kaşından eser kalmayan babam,
rüyamın üç başrolüydüler...
hayat senarist,sevgilim yönetmen ve ben, konuk oyuncu...
rüyamı bitirenler...