Ey benim göğsümdeki güneş tutuluşlu yar
Şafağımda günaydınla doruğuma yağan kar
Bir gök kuşağının minyatürlerinden düştün içime
Sevda aradığım limanlardan gülüşlerini sundun
Acılardan, hain bıçaklardan doğranmış yüreğime
Sevişlerinle, gülüşlerinle kutsal bir vefa sürdün.

İçinde sen olmayan hiç bir şarkıda seni yaşamam
Zirvesinde kar olmayan hiç bir dağda seni aramam
Sen bayramlık urbam, heybemdeki azık, su içtiğim mataram
Ülkemin doğurgan toprağı, yüreğimdeki al yazmalı kadınım
Kimi ağlayışım, kimi gülüşüm, hücremde ayağımda prangam
Ben seni sevdikçe şiirlerime ruhunu sürer tüm efsane tanrılar.

Irmak boylarında ateşini yaktığım bir çoban yıldızısın sen
Ömür gülüşlerinle uykularım yarım, hiç bitmez baharım
Çarşafımda huzur, ibadetimle sana gök kubbe otağım olur
Suskun hallerimde mahpusluğum, düşümde gülüşümsün
Benzersiz bir sevda, tanımlanamaz aşkımın tek ilahisisin
Gönül yangınım, bitmeyen baharım, en büyük aşkımsın.

Kartal pençeleriyle ormanlarımda kanatlarını açansın
Sevdanla gönlümü ulaşılmaz medeniyetlere taşıyansın
Penceremdeki güvercin duruşunla yüreğimi okşayansın
Sorgularınla, sezgilerinle bedenimi darağacına asansın
Sen benim açlığımı paylaştığım anım, pembe yarınımsın
Sen benim yüreğime asırlar sonra düşen ateşsin kadınım.

Selahattin Yetgin