‘’Şemsiye eteklik giymiş bir bastondur… Kadınlaşmış bir baston…’’ der Nazım Hikmet.Nazım,bastonu bazen ağırbaşlılığın,bazen züppeliğin, bazen kuvvetin,bazen güçsüzlüğün,romatizmanın,siyatiğin ‘’alameti’’olarak gördüğünü belirtir.Sunay Akın ise,’’yaşlılığın,babayaniliğin, titizliğin işaretidir.Çünkü titiz olmayanlar şemsiyeye merak sarsalar bile,onu er geç ya tramvayda,ya vapurda,ya trende unuturlar.’’ der…
’Şemsiye’ye dönelim;’’şems’’ güneş demektir...’’iyye’’ ise dişilik ekidir.Yani,yağmurlu havalarda altına sığındığımız şemsiye aslında güneşlik anlamına geldiğini hatırlatmak isterim.Arap kadınların kızgın çöl güneşinden korunmak için taşırlardı….Ve ayrıca,’’Tek kişilik şemsiye yoktur.Bütün şemsiyeler iki kişiliktir.Şemsiyelerin tek kişilik yapılmaya başlandığı bir dünyada komünizmin öldüğünü söyleyebiliriz.Ki bunun için şemsiyeleri iki kişilik yapmakta direnen işçilerin yenilgiye uğratılması gerekir.’’
Sahi neden şemsiyeler iki kişiliktir…?
Tıpkı, ‘’Aşk’ın iki kişilik’’ olduğunu söyleyenler gibi.

O kadar şemsiye dedik…Kemal Özer’den bir Şemsiye şiiri okusak fena olmaz sanırım;
İncecik bir ilkyaz yağmuru
Altında yürüyen şemsiyeliler
O kadar güveniyoruz ki birbirimize
Dinip dinmediğini anlamak için yağmurun
Bakacağımız yerde bir cama,bir su birikintisine
Bakıyoruz birbirimizin şemsiyesine…

…Şimdi,yukarıda başlıkta bir ‘’Şemsiye’’ şiiri.Ne dersiniz,bütün bu anlatılanları kapsar sanırım şiir..

Hey Şair! Bütün şemsiyelere…


Harun Aktaş tarafından 11/27/2010 1:09:04 PM zamanında düzenlenmiştir.