Dumanın kirinde
Uzanırken ellerim
Kirli yüzümde kırık bir aynanın
Suskun kırıkları gibi

Çizerken yüzümün acısını
İçimden kelimeler ağlaşır
Dudaklarımın dehlizinde

Batarken yüreğime cam kırıkları
İçimde büyüttüğüm umut
Kelebek gibi
Tozunu akıtır beynime

Çapaklı gözlerin akıntısında
Dokunuşların acısı
İntiharlara rüşvetçi
Dokunuşlarına gem vururken
Gözlerim uzağından kısık
Bir alev sadece

Suskun dudakların tarihimi deşerken
Kanayan tarihimin ayak sesleri
Yüreğimin dalgasında
Denizin olur

Ve düşer beynim avuçlarıma
İçinde birikmiş yalnızlıklar
Bırakır kendini boşluğun
Karanlık yüzüne

Koynum sızlar soğukluğunda
Uzanan ruhumun derin yaraları
Dikişlerini patlatırken
Gözlerim elem akıtır sabrıma

Zincirli ellerim tutsaklığa
Boyun geçirirken uzayan yollarda
Kalan bakışlarım gidişinin
Labirentlerinde körlüğe oynar

Siren sesleri kulak zarımda
Zonklarken sesinin tonundan
Dökülen umutsuzluklar önümde
Kül yığınıydı saksıda bekletilen
Elimin yeşerme halindeki
Solgun çiçekleri

Suratının kanayan kızgınlığı gibi
Kelimelerin astarını çekiyorum
Yüzümün senden sonraki haline
Sesim yüreğime gömükken
Ellerim titreyen rayların
Altında enkaza fitil çekmekte

Suskun ve yorgun dokunuşlarım
Çamurlu yollarda yeşermeyi beklerken
Gözümden düşen dölsüz tohum
Toprağın rahminde günahkar durur…