Yüreğini söktü çocuk!
Elerine aldı acıyı
Okşadı ve dudağının kirinde
Bir ısırık vurdu beynine
Titredi dudağı

Suskun gece örtüsünden
Perdesini aralarken
Bir yıldız düştü
Koynuna
Ağladı çocuk gece ağladı
Gök ağladı yüreğim ağladı…

Boğazım kuru… yanaklarım ise
Demire pas tutan yaralar açtı ruhumda
Ben ağladım dünya ağladı

Bakarken ellerim düştü yere
Gözlerim perdesini çekti
Dünyam karanlıktı sadece
Aydınlık sonsuz bir düştü
Artık!

Avuçlarımda tükenen zaman
Terimin kuruyan tuzunda
Soluksuzca içime sinerken sinirlerin
Gergin fahişeleri
İçimde ayak sesleriyle kulak zarımı
Tırmaladı

Çocuk ağladı yüreğim kanadı!

Acıyı kemirdik bakışlarımızda
Ölmüş ruhların günahlarını
Avuçladık kanımızda
Sustuk ve acıyı kustuk…

Şaşkın bulutlar ağlamaya başladı
Baykuşun nazarında kirli yüzlerin
Avucunda
Kirim aktı dünya aktı üstüme…

Örtünenler topraktan başlarını huzura
Çekerken dudaklarından su diye
Haykırışlar yağmur seline dönerken!

Ben ıslandım çocuk ağladı…

Kıyamet, kapısından tokmağını
Çarptı yüzüme ben düştüm
Dünya ağladı düştüğüme…
Ben acı çocuk acı…