Acı kustum dilimin ucundan
Günlerin bölünmüş yollarından

Güneşin kızıllığına serdim
Kurumuş dudaklarımı
Kan toplayan genizlerimi
Kustum dilimden

Gezdirdim kanımı
Avuçlarımda sıkıca sardım
İçimde eriyen yüreğime akıttım sonra

İçimde büyüyen nehirlerin
Setlerini dişledim
Özgürlüğe susamış bir tay gibi
Gözlerimin içinde ruhumu
Kanttım ellerimde

Dudaklarım kan içinde kalırken
Yerde buz mavisi ruhum
İçimden düşerken yere
Kanımın kırmızı rengi
Gözlerimde bir ateş misali
Kavurup geçti beni

Gözlerimden akarken elemlerim
Ölen içimde biri vardı anladım…

Düşlerin korkusunu serdim
Sessizliğin kemirgen hayvanlarına
Büyüttüğüm sevgi fidesinde
Özlemlerimi bir bir asarken darağacına
Ölen biri vardı içimde
Anladım

Dudaklarım kan damlatırken
Yüreğimde yatan özlemlerime
Düştükçe düşüyordum önümde
Birikmiş yalnızlığıma

Koynumu açtım sonra içine baktım
Yüreğimi açtım elimi daldırdım içine

Sesimi kestim boğazımdan
Dokunmaya çalıştım ruhuma
Dokunurken ellerimde
Kesik yaralarından akan elem
İçimde bir çöplük vahası
Gibi kokuşmuş olduğunu gördüm