İnanmazdım sahte gözlere yalancı sözlere
Ta ki sen karşıma çıkana kadar
Demek kaderimde seni sensiz yaşamakta vardı
Demek seni yaşayarak
Hayatın kahpeliklerini öğrenmekte vardı

Şimdi kime inansam diye bi çare gönlüm
Kime arkamı dönebilirim artık
kime çantamı bırakıp gidebilirim
kime aşkım diyebilirim yokluğunda

Demek bu kadar kolay olmuş sevgiler
Demek bu kadar basitmiş sevgi sözünün
Arkasına sığınmak ya şimdi? o masken düştü
ve o maskenin arkasından çıktı gerçek yüzün

Senin gene başın dik omuzların geniş
Geride kalan ben ise ne omuzlarımı kaldırıp
yürüyebilecek gücüm Nede kafamı dikip
Sağıma soluma bakıcak yüzüm kaldı

Bırak aşk bende kalsın dertler ise sende
Sus aglama sil göz yaşlarını
Elbet geçicek bu yaptığın kalleşliklerde
Seni önce allaha sonra seni sana emanet ediyorum

Söylücek söz bulamıyorum
Bütün sözlerim anlamsız kifayetsiz kalmış
Aşka sevgiye dair
Ne aşka dair söylenicek iki sözüm kaldı
Nede şiir yazıcak kalemimde mürekkebim

Ben aşkı yazıyorum yıllardır
yaşayarak yazarak anlayamadıysam aşkı
Sen hiç zorlama aşkım o güzel yüreğini
Ver kalbini ellerime
Sonsuzluğun olup kaybolayım
Derin aşk dolu bakan gözlerinde

Sus ağlama gözlerim
Bu dünyada mutlu olamasakta
Ruhlarımızı fikirlerimizi
Düşüncelerimzi özgür bırakalım
Belki mahşerde bulurlar birbirlerini

Şimdi sil göz yaşlarını
Bırak ben yanayım
Ben çekeyim hayatın tüm çilelerini
Ver aşk dolu kalbini ellerime
Sana olan aşkın sonsuzluğunda kaybolayım...

Ufuk GÜNEY