Misafir sin bu handa sen,
Bu dünyada emanet çisin.
Gelip geçer her bir beden,
Bu dünyada emanet çisin.

Malın, mülkün hepsi yalan,
Var mı dünyada baki kalan?
Bir kefendir geri kalan,
Bu dünyada emanet çisin.

Kırma sakın hiç kimseyi,
Boşa harcama nefesi.
Sessizce söner o sesi,
Bu dünyada emanet çisin.

Topraktan geldin toprağa,
Ömür benzer bir yaprağa.
Düşersin bir gün yatağa,
Bu dünyada emanet çisin.

Gözün görmez olur bir gün,
Gençlik uçup gider sürgün.
Hesap günü gelir özgün,
Bu dünyada emanet çisin.

Sarayların olsa bile,
Dönüşür sün bir gün küle.
Aldanma sen gonca güle,
Bu dünyada emanet çisin.

Amelin dir yoldaş kalan,
Gerisi hep bomboş yalan.
Var mıdır dünyayı alan?
Bu dünyada emanet çisin.

Gönül kırıp ahı alma,
Dünya hevesine dalma.
Sona yaklaşıyor zaman,
Bu dünyada emanet çisin.

Can emanet Canan emanet,
Gül dalında bülbül emanet,
Her şeyin sonu vardır elbet,
Bu dünyada emanet çisin.

Azrail kapını çalar,
Aklın o an maziye dalar.
Yarım kalır tüm sevdalar,
Bu dünyada emanet çisin.

Nefes dediğin bir sayı,
Unutursun yılı, ayı.
Bırakırsın bu sarayı,
Bu dünyada emanet çisin.

Makam, rütbe hepsi biter,
Bir gün ışıkların söner.
Herkes kendi evine döner,
Bu dünyada emanet çisin.

Gidiyorsun yalın ayak,
Sana ibret olsun bakmak.
Tek gerçek var uyanmak,
Bu dünyada emanet çisin...

Ufuk Güney