yenik düştüğümüz zaman denen gizem
aldı çocukluğumuzu elimizden
aldı çocukluğumuzun renklerini
maviler
yeşiller
sarılar
beyazlar
kırmızılar
pembeler
bitti aniden
kalmadı elimizde
siyah ve beyazın küçük dünyasında grileştik nedense
unutulan çok renkler kaldı geride
kocaman çocuklar olduk şimdi
elimizde türlü teknolojik oyuncaklar
ne ağaç parçalarından oyuncaklar
ne de gazoz kapaklarını getirebildik yanımızda

hangi sevdanın yükü kaldı ki omuzumuzda
hangi dost sohbetini sakladık avucumuzda
hani nerde kanayan yaralarımız
kazanılan bir oyunun sevincini nerede unuttuk
kalabalık konakların sakinleri nerede şimdi
ya o tatlı telaşlar hangi örtüye gizlendi
kocaman çocuklar olduk şimdi
koca koca şehirlere gittik
sınırlar aştık
kabuk bağladı çocukluğumuzun koşturmaları
anladık
aynadada baktığımız biz olmamışız hiç
yılların tanıklığı akmış üstümüze hep
sırıtmış yabancılığımız

şehirlerden geçtik gece gündüz
şehirlere gittik kocaman şehirlere
büyümeyen yüreklerimizle
bir kez olsun gelinen şehre dönemedik
şehirler geçti içimizden ama
biz bir şehir olamadık
garlarımız istasyonlarımız
hep yapım aşamasında olduğundan
sokakları dar
sokakları çıkmaz
sokakları üstümüze yıkılan
üstü açık şehirlere vardık yalnızlığımızla
üst üste yığılmış yük istifleri gibi konduk
ne vakit konduksa dere boylarına
yolsuzduk
susuzduk
sele döndü düşlerimiz
kocaman çocuklar olduk şimdi
sevgiyi yüreğinden vurup
kaldırımlara yosma diye koyduk

düşlerimizi ektiğimiz çocukluğumuzu
tüm renkler ve şekerlemelerle birlikte
ıssız bir istasyonda
bekleme salonuna bırakıp
terkettik
bir demiryolunun iki parelel rayına kurduk geleceği
bir tarafında beklentilerin ve düşlerin
bir tarafında renklerden uzak kendin
kah dalıp gözlerine
kah kalıp gözlerinde
omuz omuza gittik
bir sonraki makasta terkedinceye kadar
tuttuk elinden
hoyratça terkettik sonra
yüreğimizde yeni bir şehrin özlemi ve sevdasıyla
yüzümüze dünyanın en asi rengini takınıp
kocaman çocuklar olduk şimdi
renksiz kaldık
şekersiz kaldık
oyuncaksız kaldık
sevgisiz kaldık
yabancı kaldık
şehirsiz kaldık
yolsuz yolaksız kaldık
yalnız kaldık
kocaman çocuklar olduk şimdi
boşuboşuna

01.10.2007