Yaşıyorum amma ölü gibiyim,
Cehennem azabı yakıp gidiyor.
Magma katmanın akkor dibiyim,
İçimden ırmaklar akıp gidiyor.

Efkâra dalınca sarıldım saza,
Dertlerim depreşti inledi feza,
İster kader deyin, isterse kaza,
İpini boynuma takıp gidiyor.

Terk edip gitmeyen vefalı çile,
Hele ki yalnız o yapmıyor hile,
En çok güvendiğim dostlarım bile,
Uzaktan hâlime bakıp gidiyor.

Kaç yıl oldu bilmeme huzur vedası,
Artık çıkmaz oldu sesi sedası,
Gün yüzüne hasret gönül seması,
Kalbime şimşekler çakıp gidiyor,

Kesildi takatim, dizlerim fersiz,
Şu koca bedenle kalmışım sersiz,
Bir an olmayınca belasız şersiz,
Mutluluk içimden çıkıp gidiyor.

Başıma taş yağar bağrıma közler,
Evvel sulanırdı kan oldu gözler,
Teselli diyerek duyduğum sözler,
Anlıma kurşunlar sıkıp gidiyor,

Elimi attığım dallar kururken,
Sırtımı döndüğüm herkes vururken,
Rüyalarım kâbus olup uyurken,
Dünyayı başıma yıkıp gidiyor.

Yaralı ah eder bunca şenimle,
Canım ne ağrılar çeker tenimle,
Bir lahza eğlenmez huzur benimle,
Selamsız sabahsız bıkıp gidiyor.

11.O7.2010…MUSTAFA YARALI