Baharın hoş günü, hoş seherinde
Sevginin tadını bilmek istedi.
Zavallı kızcığaz bu günlerin birinde
Sanki yenileşti, sevmek istedi.
Gözleri açıldı yaz seheritek
Yeni bir bakışla baktı dünyaya.
Sinesinde sanki dirildi yürek
Gözleri zillendi ulu semaya.
Bakıp yalvarışlı bakışlar ile
Tanrıdan diledi insaf kalbine.
Gökler uğuldadı, yer geldi dile
Oldu şerik kızcığazın derdine.
Biri: - Sev! - diyordu. - Sevgi hayattır!
O mutlu ediyor her bir insanı.
Biri: - Sevme! - diyor. - Bu hissi yatır!
O viran edicek senin dünyanı!
Yer dedi: - Dönme gel sen bu fikirden.
Sev o kalbi safı, mutlu ol, gülüm.
Eğerki, sevmekten vaz geçip gitsen
Bil ki, mutlu olmaz senin o kalbin.
Gök tuttu başını, dedi: - Kızcığaz!
Senin sevmek fikrin aptal hevestir!
Sana ne oluyor, güzelim bu yaz?
Kendine gel, aklını başına getir!
Kızcığaz dinledi kalbinin sesin
Sevdi çok derinden, deliler gibi.
Ama keşke dinleseydi Gök tavsiyesin
Çünkü sevdi ve yaktı kendi kendini...
Mahvoldu dünyası, kahroldu her gün
Bazen mutlu oldu ve hep üzüldü.
Sonunda oldu bak, o mahsum gülün
İçindeki o saf kızcığaz öldü...