Gözlerimizde başlar, aşkın ilk saltanatı ,
Sonra dörtnala kalkar, giderek sevda atı !

Bir kelebek hüznüyle, takılırken ağlara ;
Ya engin denizlere, ya vurur sarp dağlara...

Gönlünde bir kaynama, gözlerinde meneviş ,
Kim çıkmıştır bahtına, bilmez acemi derviş.

Ulaşmak için bir gün, açılacak kollara ,
Düşer bir kervan gibi, dizi dizi yollara...

Ne bilsin ki divane, hangi yol çıkar yare ,
Açık yarayla gezer, dökülür pare pare...

Bu uzun yolculukta, girerken haldan hale,
Büyür içinde boşluk, düşer gönlü melale...

Aklı askıda kalır, kanar onca yalana ,
Bir panayır yeridir, artık hazır talana.

Bir sevgili uğrunda, terk ederken yurdunu ,
Nerden hesap edecek, yediği ilk vurgunu !

Gönül oynak dümende, ya çöldür, yahut vaha ,
Onca bahane vardır, girmek için günaha.

Ufukta gözükmezken, bir teli sevgilinin ;
Dayanır sınırına, adresi kayıp ilin !

Harlanan ocaklara, ha bire taşır odun ,
Kara delikler çıkar, yollarına umudun.

Sayıklar gündüz gece, dudağında tek hece,
Çözdükçe uzaklaşır, aşk denilen bilmece.

Açık kalan gözleri, dönerken durgun göle ,
Atlar yangın yerine, her şeyi bile bile.

Hangi falcıya koşsa, çıkarırlar cinini ,
Her aşık son deminde, kaybeder bilincini.

Simsiyah gözlerinde, deniz nasıl çıldırır ?
İçimiz de kristal, bir gökyüzü kırılır !

Kaybederken yerini, hem devler, hem cüceler,
Dökülür sonsuzluğa, dilinden son heceler...

Aşka ulaşamadan, ayak direr ayrılık,
Aşıka ağız açar, dipsiz, deli karanlık...

En sonunda bir ömrü, verirken bir hediye ;
Bir türlü soramazsın, asla değer mi diye...




Hayrettin YAZICI