Aşkın kaynağını kör öfkelerin tufanından bile koruyamadı
Tanrı(ca) lar
Hangi mana denizinde boğulmalıydıki cümleler
--imkansızı düşlemek affedilmeliydi--
Aşk erdemdi…

Kutlu hadislerin uğramayı red ettiği
Yalnız bırakılmış mabetlerin karanlık ve nemli Duvarlarında
Asılı kederlerin yüzleşmesi
Ruhun celladına yakarmasına eş gibiydi
Hergün aynada gördügü beden teslim olmalıydı
Ki ebedi ve ezeli
Kuralı sevişmenin
Acımasızlıktı...

Tutsak ruh salıverilmiş, sere serpe
Dokunulmazlığının dayanılmaz yalnızlığı
Parmak uçlarında
Özgürlük ,kanatsız kuşlar gibi çırpınmasız,savunmasız
Bir başına…

Sefil düsüncelere hürmet bitmiş,birikmiş bir özlem Dudak kenarında
Soluğunu bekliyorken,
Payına düşen sayıklama nöbetlerinde
Kendi tutkularının sinsi gölgesi,
Susa bulanıyordu aşk ...

Kibirli zamanların artığı,
Kırıyor zincirlerini
İncinmiş gururdan peydahladığı küstah arzularını salıyor Ortalığa
Yokluğa karşı koymak cesareti dökülüyor avuçlarından
Tuz basılıyor kertiklenmiş ayrılık yarasına
Mesafelerin eşitsiz sürgünlerine gönderilirken, Dönüşümsüz yollarda o,
Hep kayip…

Hangi yüreğin mahkumu ise kutsal, ilahi, masal ya da gerçek
Saçmalama hürriyeti istiyor "aşk" bir tek...