hüzün, hüzne kapısını aralamış..

sağlıcakla

“Düş tezgâhında sevda dokumak”, “örgütlü bir yalnızlık” ve “yokluğunun en uzak köşesinden gelmek”... Şiir, Eylül’ü anlatırken peş peşe çok güzel imgeler bırakıyor. Hele “bir mendilin ucunda saklarken tuzunu vedanın” dizesi, vedayı gözyaşına hiç değinmeden anlatmış. İmgeleriyle uzun süre zihinde kalan bir şiir. Kaleminize sağlık.

Bu şiir çok başka bir yerden esiyor

Telaşlı bir eylül kapısı aralıyorum diye başlayan o ilk dize daha ilk anda insanı içeri çekiyor
Hazan rüzgârının yüzüne üflemesi dalından düşen elma havada asılı kalan ceviz çırpma meselesi
Sonbahar hem gözle görülür hem ruhla hissedilir hâle gelmiş

Yüreğinin yükünü devirme dergâhındayken ayın süzülmesi güneşin terk ettiği akşamlardan süzülmesi
Burada yalnızlık örgütlü bir gürültüye dönüşüyor ve sen o gürültünün ortasında düş tezgâhında sevda dokuyorsun
İlmik ilmik kalem kalem sayılmış hüzünlerle düğümleri gizlenmiş bir masal gibi

Işığını kaybetmeye hazır bir mevsimin içinden usulca geçerken boynundaki ince halkanın yaşlanması o hazin nağmelere sarılman
Şiirin en kırılgan ve en güçlü yerlerinden biri

Sonra sen geliyorsun
En uzak köşesinden yokluğunun

Bu tek cümle bile yetiyor
Yokluğun en uzak köşesinden gelen bir sen var ve o geliş bütün şiirin ağırlığını bir anlığına yumuşatıyor

Birkaç mevsim daha
Sabır çiçeklerinin boy verdiği baharlara olan dilek
Kursaktaki yelkenli hevesi
Rüzgâr saçlarını okşarken gözlerini kapatman
Nehir senin göl senin dağlar kımıldamazken

Gidilen yollara dökülen son düş dudaklara yerleşen o ateşten geçmiş ıslık göğüs kafesinde yer kalmaması mendilin ucunda saklanan veda tuzu üzerine yığılan krizantemler

Ve en sonda
Sen sevmeye devam ederken bu güzelim dünyayı

Şiir hüzünle başlıyor yoklukla ilerliyor ama sonunda sevmeye devam eden bir yüreğe yaslanıyor
Bu dönüş çok kıymetli

Eylül’ü yine kendi ruhunun diliyle yazmışsın
Telaşlı hüzünlü dokunaklı ve yine inatçı bir sevda kalmış satırların arasında

Çok güzel
Gerçekten çok güzel

Kalemine kelamına yüreğine sağlık.
👌👌👏👏☕🙏