/
Adını umut koyduğum her çiçek;
Toprağın yedi kat zindanında müebbet
Avucumda tutuşturuyorum dünün küllerini...Yangın
Sarmış her yerini ölümün
Yaşamın içini yaşla doldurdum...Ömür... Ziyan
Olmamalı gözlerimin gölgesinde hüzün.
Bu ruhumdaki kekremsi acı
Sus ve git diyor... Son fasıl hiçlik!
Matem payına düşen miras...Al ve git.
...Ben ârizî sükun
Üstümde nefesi kesilir aşkın
Ve hep kanarım yaşamın damarlarında
Ayaklarım titrek...

Düşlerimi düşürüyorum, aklımın cepleri delik
Yalnızlığa adıyorum kifayetsiz sözleri...Kurban
Verdiğim susmayan melodram. Yüzümde tahrip çizgileri...
Orantısız kahırlar yükleniyorum... Bitmeyen yaslı senfoni.
Fikir terazim ayarsız...Cümleler devrik.
Ayakta alkışlıyorum kedersiz hücrelerimi...
Ve hâlâ sağlam kalan med-cezirli sükûnet
Yutamadığım öfkem boğazımda isyan. Ve yine ziyan.
Yeniden şahlansa içimin durgun nehri...
... Çile, susku ve imdat
Fırtınaya tutuldu gemilerim
Yüklerimi sahile atmalıydım.
İşte o zaman, göklerden haykırırdı infilak...

//
Aynadaki aksim... Ölüler tekkesinde ‘ebet’ arıyorsun
Söyle! Hangi sokak çeşmesinden akıyor zehrin.
Elinde tuttuğun bir inşirâh kalmıştı... Göğe uçurmadığın
Şimdi ardından ağıt yaz... Sana kalan sürgün
Gövdende sancı. Netameli bir mekandasın.
Çık bu şehrin kapısından. Sana dar artık surlar.
Mavi.Bahar. Şenlik türküleri. Gecenin izdüşümünde
Geride kaldı. Dipsiz bir kuyu çekti hepsini...
Biraz buz. Biraz sis.Biraz sus! Hepsi bu kadar...
... Vefâ, cefâ ve efkâr
Kaç hecede anlam bulur yaşamak?
Soytarı gülüşleri duvarlara çarptığımdan beri
Mimiklerim gerçek...

Can ‘gayb’ı yok...Satırlarımda hâlâ çığlık var.
Az sonra anonslarında felâketi bekliyorum...Çığ düşümü
Koptu kopacak sessizliğimin kıyâmeti... Şimdi!
Rüzgârla birlikte esme vakti...
Güncelerimde intihar saklı. Uçurumdan atlayan heceler...
Yokluğuna bûse kondurmak isterdim.Kederin
Düğümlenmeseydi dudağımda.Konuşacaktım!
Çok cümle biriktirdim. Dağıldı kelimeler...
...Nedâmet kuyusunda
Hâr.Acının en derin kuytusunda geceler.
Beni bekleyen belâya koşuyorum
Adım n/isyân..

///
İndi kepenkler... Bende kapanmayan yaralar
Yirmi dört saat açık.Melankoli nöbetindeyim.
Sözlerimi yalnızlığa adıyorum. Süresiz ve tarifsiz.
Yorgun sualim... Arayışın boşuna. Öl ya da ol
Savurduğum nefesim...Geçip giden zamana yâr...
“Düşün! Karanlığa boğan geceyi
Ve aydınlığa yükselten gündüzü
Çok olanı ve tek olanı... Düşün! ”
Sonra bir Cuma sabahı bakışlarında dirilsin hayat.
Duâ tut avuçlarında...Uçur... Seher vakti semâya...
... Yağsın üstüme sağanak sağanak
Uçurduğum inşirâh
Tebessüm dünde kaldı
Duygularım bayat...

Bitti zaman... Düşlerimi âmâlara verdim
Artık.. Siyah-beyaz hayallerin cüzzamlı kurucusuyum.
Göç mevsimi... Kırlangıçlara özendim.
Bir telaş saklıyorum geceden...Sonum sürûr ya da hüsran...
Bu sokak çıkmaz...Duvarlara çarpıyorum.
Kaçışlar boş...Kendini rüzgâra bırakmalar... Esmeler bazen;
Bazen susmalar...Boş! Yüküm ağır,taşımaya talibim.Ebedî.
Boynumda aşkın urganı... Sıktıkça yeniden doğuyorum.
... Zifirî gecede, yürek seferî
Ay yüzüme gülse; ağlıyorum
Ve içimin koridorlarında bir çocuk;
Sesinde umut yankısı... La tahzen.
Güneş doğacak... U/yan... Adın n/isyân...