yıldızlar çok uzaklarda
yanıyorlar geceye
onlar gibiyim ben de
gecelerde sensiz
çok uzaklarda yalnız
karalarda yaralarım kanıyor
kanıyor sızım sızım akıyor

hayalimde asılı yüzün
ah o gözlerin
gülüşlerin
’hadi ’deyip koluma girişin
’delisin sen... delisin’ deyişin

ne de zor bu gurbet
nasıl da arzuluyorum
geleyim diyorum istanbul’a

kahkahalarla gülerdik
deniz kenarında yürürdük
koşardık rüzgârda
martılara el sallardık
köprüde balık ekmek
çiçek pasajı’nda midye tava
buz gib bira
ahh…!

kız kulesi’nde o güzellikler
rüzgâr sarkımızı söylerdi
sarhoş olana dek içerdik
öperdik mavileri
yunusları seyrederdik
masallardaki o kızın
merdivenlerde ayak izlerini arardık

eminönü’nde güvercinler sevinirdi yine
toplaşırlardı başımıza
yemleri avuç avuç savururduk

gevrecik simit
bir de o kafede çay
sen gözlerime bakıp bakıp
dalar giderdin derinlere

sokak çocuklarını sevindirirdik
birkaç elma, portakal
biraz harçlık.. biraz da şefkat
biraz güleryüz
o kolları kısa ceketli olanı severdik
öperdik kirli yanaklarını

sen o mor şalını takardın
hani anısı vardı
sırt çantamda buruşmuş
hani Ağrı(m) kokardı

ben gelmeliydim şimdi
masallardaki o dev kaz
parmak çocuk gibi
almalıydı tüylerinin arasına
öyle uçuvermeliydim
istanbul’ un bütün sokakları maviye boyanırdı

nasıl da sevinirdik
coşardık delicesine
bekle beni güzelim
bir gün geleceğim
istanbul gülecek… biz güleceğiz

biz öleceğiz...!

...

Fikret Şimşek