![]() Benliğime Kavuşurken Bedenim
Kendime bakıyorum şöyle sinsice
Oturup düşünüyorum Gözlerim bir boşluğa dalıyor Ardından bir mevsim beliriyor Tutuklu bir bahçenin meyvesi yeşeriyor Ve sen çıkıyorsun yine karşıma Her adım attığımda Boşluğa dalıyorum Ve seni görüyorum Bir mevsim gibi yeşeren umutlarım yükseliyor İnceden inceye, sinsice Koparıyorum kelepçelerimi Bağırıp duruyorum kendime ‘’Neydi ki beni bu hale düşüren’’ diye Aslında bir ben kalırmışım her seferinde Her limanın gölgesinde bir ben dururmuşum Sensizliğe koşuyorum şimdi Kapanmış gözlerimin fenerleri Işık dolan umutlar kararıyor İnceden inceye Adımlarım hız kazanıyor yokuşunda Bağırıyorum sensizliğe, kendime.. Uzun uzun tutunuyorum yalnızlığıma Düşerken bedenim boşluğa Gözlerim sonsuz bir sensizliğe uyanıyor Ve benliğime kavuşuyorum… 23 Agustos 09 Ümit Orucoglu |