Yazacak bir şey mi kaldı
bir ben var vardı
Beni sel aldı
bir güzel aldı…

Bir kemanım olsaydı mesela
-yalan yok- onu kaşırdı ellerim yine
senin yerine

Belki de çok içtim
belki de bir hiçtim

ve hala hiçim
ve hala nefessiz içim
her gece üstümde hafakan hafakan
ama belki de birden kocaman çiçekler açar ya
hani taç hani yaprak hani biyoloji dersi

gerçekten kaçır beni
gelecekten kaçır
acır -biliyorsun değil mi-
kaçsan da acır

her şeye gözünü kapar ya o dünyalık
yorgan çeker gündüzün uğraşlardan gündelik
kıçı açıkta kalmış sanki
üstünde kan revan gecelik

ağır ağır salın şimdi
karanlıkta gözlerin
renklerin yalın şimdi
kalp ağrıtır gizlerin
herkesin “deli” dediği bütün esrarengizlerin
ve sen koyun koyuna
gaipten eller, parmaklar, neşterler iner boyuna

ve küfürler sülalesine soyuna
güldürmeyen bu oyuna
oyundaki her kemikten zara
siyahı delen bir kızıl manzara
her dakika daha bir gömülür sanki mezara
bakar tavanda aradığı her hezeyana

ta ki ezana…
bir kalem ötedeki cezana…

bir kadın uyansaydı belki koynunda
ve her şey daha güvende olsaydı
ve her şey daha anlamlı
hani yok olsaydı da anlam kaygısı
enlem kaygısı boylam kaygısı
durulsaydı yazgısı
evcil olmuş saygısı...

bencil değil sencil olmak için bir sebep ver bana
ve ben dediğim o deli
akıllansın uslansın
kül olsun yana yana…