Bir fırtına esti dün bilmem neydi sebebi
Söyledim, dinlenmedim dolmuş muydu miadım?
Edeple yoğurmuştum unutarak edebi
Yıllara aldırmadan kırdı geçti evladım.

Gözyaşıyla besleyip düşmandan korumuştum
Onca sesin içinde duyulmadı feryadım.
Her biri sevincimdi, umudum, hayat muştum
Barışa ayarladım düşmanlığa kurmadım.

Şimdi gördüm ki dostlar boşaymış bütün çabam
Gençliğim heba olmuş deliye çıktı adım.
Tekerleri patladı durdu hayat arabam
Uçuruma itiyor yarınlar adım adım.

Dikenli gülden çorap örmüşüm bak başıma
Sökülen yerlerini inancımla yamadım.
Hicranları doğradım yağsız, yavan aşıma
Şifa olur diyordum lezzet de bulamadım.

Zehir zemberek zaman çekti beni hiç için
Geçmişi anıyorum, böyle miydi muradım?
Varlığımı tüketti içine alıp hiçin
Umutlarım kayboldu kalmadı ağız tadım.

Son demleri yaşarken demlendi hüzünlerim
Kimse fark etmese de gizli gizli kanadım.
Şimdi düşünürüm de; “ Çabam boşaymış” derim
istesem de uçamam kırık kolum, kanadım.