ister içinde çok şey geçen ben olsun
ister içinde hiçbir şey olmayan ben olsun
sadece
aşk olsun

yüzünde kirpik saçakları altında uyuyor
zamanı başkasına günah diye yazılmış yaşlar
derin bir sancı ile geleni ağırlar nefes
alındıkça derinden
derinden süzülen ter ile yolu buluyor heves
tıpkı ay’ın suda ki yansıması gibi
karanlık içinde aydınlık
yalnızlık içinde aşk

durulandıkça yar sinesinde
yalan uyudukça başucunda
dil kesiği intiharlar sakladı acıyı
ayrılık uyandı kendi matemine o an
ruhlar kayıp bedenleri pakladı
tıpkı nefretin kalpte ki rengi gibi
kırmızı içinde kan
kanayanın içinde aşk

geride kalan her şey tükenince kendine
martılar denize uyanır
bir med cezir kavuşur afak-ı hayale
gölgede kalır hep
yolu bizden geçen zamanın
tıpkı hayatın ölümde ki sûreti gibi
yalan içinde gerçek
hakikat içinde aşk

bilmezsin sözün kendisinedir bahane
dile kurduğu cevapsız bir bilmece
lâl, yüreği yananlar için tarifsiz tek hece
hayalleri damarlarına akmamış varlık
alabildiğine yoğun duymaktayken kendini
tıpkı seslerin dudaklarda ki izleri gibi
yollar içinde yıllar
kalanlar içinde aşk