Ağla bülbül ağla, sus artık ötme,
Dalına konacak, gülüm kalmadı.
Ne dersen? Anlamam, figanlar etme,
Kuşdili konuşan, dilim kalmadı.

Sırtıma yamalı, aba giyerek,
Üç gün açlık çekip, bir gün yiyerek,
Gece gündüz Leyla, Leyla diyerek,
Mecnunun gezdiği, çölüm kalmadı.

Gönül ateşine, hararet kesen,
Şafağı okşayıp, seherde esen,
Benden fayda olmaz, yandım da desen,
Zülfünde dolaşan, yelim kalmadı.

Ayarım bozuktur, yüklerim denksiz,
Bağım bağban’adır, bahçem de renksiz,
Sohbetim kıl-ü kal, sazım ahenksiz,
Kalbini titreten, telim kalmadı.

Rabbime bağladım, bütün umudu,
Gözümü kapladı, hayret buludu,
Mevsimlerim kurak, toprak kurudu,
Sevdalarla coşan, selim kalmadı.

Ardıma, önüme, bak sollu, sağlı,
Gönlüm paramparça, ciğerim dağlı,
Kanatlarım kırık, kollarım bağlı,
Sana uzanacak, elim kalmadı.

Ağla bülbül ağla, hani? Gül nerde?
Ortak etme beni, çektiğin derde,
Zaten yaralıyım, başım hep yerde,
Doğrulup kalkacak, belim kalmadı.

10.08.2000……………Mustafa YARALI