5
Yorum
1
Beğeni
5,0
Puan
1256
Okunma
“Üzülme, bir gün mutlaka geleceğim”
Demiştin.
Ne güneşler doğup battı,
Nice mevsimler gelip gitti,
Sen gelmedin...
Bense o yangın yerinde
Şaşkın bir pervane misali,
Ne soğuğu, ne sıcağı anlarım;
Tek anladığım, tek başıma
kendi dünyamda dönmek,
Dönmek, dönmek ve beklemek.
Tanrım günah yazmasın...
Ne güneşin, ne de ayın
Doğuşunu bekledim,
Seni beklediğim kadar.
Korkulan mı oldu nedir?
Zaman ve mekanlar birbirlerine karıştı
Verilen sözler unutulmuş olsa da,
Razıyım, unutulmuşluğa katlanırım!...
Yeter ki o korkulan son olmasın.
“20 Ekim 1962 / İst-FatiH"
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.