2
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
1807
Okunma
Gecenin sahiline vurur yalnızlığım
Diz boyu dalgaların sessizliği
Yıldızlara uzanır sensizliğin karanlığında
Yakamozun derinliğine düşer ayrılığın son busesi...
Hatırlıyorum da birlikte yaşadığımız yılları
Ne güzel günlerdi seninle olduğum her anım
Yüreğimizde büyüyen sevdanın maviliğine kazınmıştı duygularımız
Tıpkı Galata Kulesi’nin Kız Kulesi’ne olan aşkı gibi...
Martılar şahit olurdu gökyüzünde,
Eşlik ederlerdi, okyanusa açılan umut yolculuğumuzda
Deniz feneri yol gösterirdi, puslu akşamlarımızda
Titreyen kalbini ayın ışığıyla sarardım, gecenin ayazında.
Kaybolan senelerin ardından,
Birgün çekip gideceğini hiç düşünmemiştim
Söz vermiştik birbirimize hiç ayrılmayacağımıza
Destanlar yazacaktık, dalgaların inleyen sesiyle
Şimdi ismini haykırır oldum, yalnızlığa terkedilişimin rıhtımında.
Sessizce akan gözyaşlarım şehrin her alanına yayılıyor...
Artık yüreğimden akan sular, kıyılarına çekiliyor
Ay ışık vermez oluyor, loş ve yağmurlu gecelerime
Sensizliğin her damlası yapraklarıma düşüyor ve savruluyorum.
(Taa ki dalımdan uçup giden serçenin, yanağıma kondurduğu son buseye kadar...)
Arda KARANFİLOĞLU
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.