Gitti şimdi... Bir vakit ansızın gelip konduğu gibi,
Gönül salıncağımdan uçtu vakitsizce.
Ne güzeldi yüreğime düşürdüğü o bahar;
Sevinçlerimi alıp, hüznünü bırakıp gitti.

Seninle geçen bir an, bir ömre bedeldi sevgili,
Bir damla tebessümün, bin denizi taşırırdı.
Hasretin büyüyor kimsesiz gecelerimde,
Karanlık sokaklar gibi uzayıp gidiyor yokluğun...

Gece çıkmazlarında adını sayıklıyorum sessizce,
Derinlerden yükselen çığlıklarımı şehir duymuyor.
Ay düşüyor kızıl sulara, her yakamoz seyrinde
Yüreğimi tam ortasından ikiye bölüp geçiyor.

İki ayrı nehirdik; bir zamanlar aynı denize akan,
Şimdi sen başka ufuklara, ben başka yalnızlıklara...
Aramızda aşılmaz dağlar değil sevgili,
O bir türlü söylenemeyen düğümlü kelimeler duruyor.

Üşüyorum... Dilimden titrek harfler dökülüyor,
Oysa bir zamanlar adını söylemek bile bahardı.
Sevdanın ardında, ölüme benzeyen bir hasret yatar;
Yaşarsın... Ama eksik. Nefes alırsın... Ama yarım.

Sen gittin, bir çığ düştü gönlüme apansız;
Ne dağ kaldı ayakta, ne de içimde o şehir...
Hepsini ezip geçti bu amansız ayrılık.
Yağmur yağıyor, çiçekler açıyor, mevsimler değişiyor,
Bir tek sen... Bir tek sen geçmiyorsun içimden.

Bazı aşklar kavuşmak için değil, sevgili
Bir ömür yanmak için gelir.
Bazı insanlar kalmak için değil sevgili,
Ruhumuza bir mühür vurup gitmek için gelir.