Şafak sökerken gecenin matemli perdesi,
Çırılçıplak kalır ruhumun yalnızlığı.
Bir ince sızı gibi çöker içime sessizlik,
Ve günle birlikte başlar hasretin saltanatı.

​Yakamozlar ağlar Boğaz’ın mahzun sularında,
Ay, gecenin koynuna yaslanır sessizce.
Deniz yıldızlarında kaybolan düşlerim,
Bir eski masal gibi sürüklenir derince.

​Bir gemi ayrılır rıhtımdan ağır ağır,
Sisler içinde kaybolur uzak ufuklara.
Ardından bakarken yorgun gözlerim,
Bir ömürlük özlem düşer hatıralara.

​Bir yabancı gelir, çalar hayallerimi,
Gönlümde sakladığım en mahrem türküyü.
Masum bir sevda ağlar kemanın sesinde,
Gece dinler gözyaşlarımın sessiz büyüsünü.

​Hüzünlü bir nağme yükselir uzaklardan,
Kaybolmuş yılların derinliklerinden.
Bir zamanlar benim olan mutluluklar,
Geçer gölgeler gibi hatıraların içinden.

​Şafak sökerken karanlığın ardından,
Yine aynı yalnızlık çöker gönlüme.
Ve ben, eski bir İstanbul sabahında,
Bir hayalin peşinde dönerim kendime.

​Sanki biri durur zamanın kıyısında,
Maziden uzanır sessiz bakışları.
Ne gelir yanıma ne de tamamen gider,
Yüreğimde yaşatır yarım kalmış aşkları.

​Bir rüya gibi geçer ömrün güzelliği,
Bir vapur dumanı gibi dağılır yıllar.
Lakin bazı sevdalar vardır ki sevgili,
Ölmez... yalnızca hatıralarda yaşarlar.