Kapkara gökyüzümle yıldızsız gecelerdeyim,
Umutların yelkensiz zindanlarında...
Dipsiz kuyularda kaldım anne.

Herkes vazgeçse de sen geçme,
Belki yeniden can olurum...

Bırakma ellerimi anne,
Işığım söner, sessizliğe gömülürüm.

İçime derin bir sessizlik çöküyor,
Senin sesini duyuyorum anne.
Ağıtlar değil, bana ninniler söyle;
Uyursam uyanmam, büyümem biliyorum.

Bir rüya gördüm dün gece,
Gözlerimden öpüyordun sessizce.
Ben sandım akan gözyaşların...
Oysa üzerimden küllü sular geçiyor anne.

Bütün umutlarıma kara çalındı,
Bana beyaz bir masal anlat anne.

"Bir varmış, bir yokmuş..."
Akbabaların adaleti yok, gücü varmış;
Kömür kokulu zindanları,
Dumanlı, kara maden dağları varmış.

Dualarınla sar beni umutlarında,
Işığım ol, bırakma dipsiz kuyularda.

Al götür beni kır çiçekli bozkırlara,
Bırakma ellerimi anne;
Korkuyorum, ışığım azalıyor...

Zindanlar üstüme değil, içime çöküyor;
Yavaş yavaş karanlığa gömülüyorum.

Umudun dili, duanın ırkı yok,
Acının kapkara rengi varmış.
Her dilde, dinde, ırkta ara beni anne.

Maviye hasret sürgün yürekler girdabında,
Acıya tutunmuş masumiyetin yitik bir yıldızıyım.
Putlaşan yüreklerin büyüyen sırça sarayları...
Esaretin gölgesinde çaresizim.


Çimen koksun her yer ve karayı hiç bilmesin çocuklar anne,
Çiçeklere yazılsın şiirler ve şarkılar.
Ağıtlara şerh koyulsun...

​Ve sen anne,
Yüreği kına kokulum...
Avuçlarında ısıt yüreğimi;
Kömür kokusunda
Usul usul soğuyorum...

Umut yolunda gittikçe soluğum azalıyor,
Zulüm ocağında mazlumların sessiz feryadı...
Yüreğim titreyen bir serçe gibi zinlarda,
Ellerim uyuşuyor; hakkını helal et, hoşça kal anne.


Soma Anısına,
küçük yaşta maden ocaklarında çalışmak zorunda bırakılmış kardeşlerimize itafen...:((((