Dilsiz duvarlara anlattım derdimi,
Geceler şahidim, odalar darda.
Sessizce sineye çektim kederi,
Bir teselli aradım gökte, uçan kuşlarda.
Ne bir ses verdiler ne bir kelam,
Yalnızca yankılandı içimde yaram.

​Rüzgar aldı ahım sıla’ya serdi,
Bir nefeste uçtu dağlar ardına.
Gurbetin yükünü yollara verdi,
Selam götürdü yârin diyarına.
Yayıldı feryadım toprağa, taşa,
Neler geldi gördün o garip başa.

​Gönül bu sevdaya bir ömür verdi,
Tüketti günleri, saydı yılları.
Gençliğin baharı sararıp soldu,
Gözümde tüterken vuslat yolları.
Ne vazgeçti kalbim ne sitem etti,
Bir tatlı gülüşe dünyalar yetti.

​Şimdi duvarlar mı dilsiz, ben miyim?
Rüzgarın sustuğu o yer neresi?
Aşkın potasında eriyen miyim?
İçimde çınlar yârin nefesi.
Varsın geçsin yıllar, varsın dönsün devran,
Bu ömür bu sevdaya feda olduğu an...