I
Gitti şimdi — gönül salıncağımdan vakitsizce,
bir vakit ansızın gelip konduğu gibi.
Ne güzeldi yüreğime düşürdüğü o bahar;
şimdi hüznünü bıraktı, sevinçlerimi alıp gitti.
II
Seninle geçen bir an, bir ömre bedeldi sevgili.
Bir damla tebessümün bin denizi taşırırdı içimde.
Şimdi hasretin büyüyor gecelerimde,
karanlık sokaklar gibi uzayıp gidiyor içimde.
III
Gece çıkmazlarında adını sayıklıyorum,
derinlerden yükselen çığlıklarım duyulmuyor.
Ay düşüyor kızıl sulara —
her düşüşünde yüreğimi ikiye bölüp geçiyor.
IV
İki ayrı nehir olduk artık;
bir zamanlar aynı denize akan.
Şimdi sen başka ufuklara,
ben başka yalnızlıklara akıyorum.
V
Aramızda dağlar değil,
söylenemeyen kelimeler duruyor.
Üşüyorum — dilimden titrek harfler dökülüyor;
bir zamanlar adını söylemek bahardı.
VI
Büyük sevdaların ardında
ölüme benzeyen bir hasret yatar, bilir misin?
Yaşarsın... ama eksik.
Nefes alırsın... ama yarım.
VII
Bir çığ düştü gönlüme sen giderken —
ne dağ kaldı ayakta,
ne de içimde kurduğum şehir.
Hepsini ezip geçti ayrılık.
VIII
Yağmur yağıyor, çiçekler açıyor,
mevsimler değişiyor...
Bir tek sen geçmiyorsun içimden.
IX
Öyle bir volkan ki sevgili,
ömrümün bütün yollarını yıkıp geçti.
Şimdi anlıyorum —
bazı aşklar kavuşmak için değil,
bir ömür yanmak için gelir.
Bazı insanlar kalmak için değil,
ruhumuza mühür vurup gitmek için.
Sen gittin —
geride kalan yangın
hâlâ içimde yanıyor.