Martılarla uyanır tarih kokan bu şehir,
Boğazın serin sularında açarım gözlerimi.
Bir yanda asırların sessiz hatıraları,
Bir yanda geleceğe uzanan düşler gizli.

Güneş usulca yükselirken yedi tepenin ardından,
Minareler göğe yükselen dualar gibidir.
Taş sokaklarda geçmişin ayak sesleri dolaşır,
Her köşe başında başka bir hikâye belirir.

Bir vapur düdüğü yankılanır sabahın sessizliğinde,
Maviyi yararak geçer beyaz kanatlı gemiler.
Martılar eşlik eder rüzgârın türküsüne,
Denizle gökyüzü birbirine karışır.

Sultanahmet’te zaman ağır ağır yürür,
Ayasofya’nın kubbesinde çağlar konuşur.
Eminönü’nde simit kokusuna karışan hatıralar,
Galata’nın sessiz taşlarına oturur insanlar.

Kız Kulesi uzaklardan göz kırpar denize,
Bir sevdanın bekleyişi gibi ince ve zarif.
Boğaz köprüleri iki kıtayı sararken,
İnsanlığın kalbine dokunur latif latif.

Akşam başka bir güzelliğe bürünür İstanbul,
Gün batımı altın rengine boyar suları.
Gökyüzü kızıl bir şal gibi serilir üstüne,
Deniz saklar günün bütün sırlarını.

Üsküdar’dan yükselen ezan sesleriyle,
Beşiktaş’ın telaşı birbirine karışır.
Kadıköy’de gençlik gibi coşkun bir nehir akar,
Her semt kendi ruhuyla yaşar, kendi hikayesini.

Yağmur yağınca daha da güzelleşir bu şehir,
Kaldırımlarda inci taneleri gibi ışıklar parlar.
Eski bir şarkının nakaratı olur sokaklar,
Her damlada ayrı bir özlem saklanır.

İstanbul yalnız bir şehir değildir aslında,
Bir ömürdür, bir masaldır, bir sırdır.
Kimi zaman bir annenin şefkatli kucağı,
Kimi zaman yüreğe düşen derin bir hüzündür.

Nice aşklar büyütmüştür kıyılarında,
Nice ayrılıklar uğurlamıştır limanlarından.
Ama her gidenin içinde bir parça kalmıştır,
Bu kadim şehrin taşlarında, rüzgârlarında.

Martılarla uyanır tarih kokan bu şehir,
Boğazın serin sularında yeniden doğar gün.
Her baktığımda mavi sularına, "İstanbul" derim;
Çünkü sen bir şehir değil, bir medeniyetin kalbisin.

Yıllar geçse de solmaz güzelliğin,
Ne ayrılıklar tüketir seni ne zaman.
Sen, iki kıtanın ellerini birleştiren sonsuz köprü,
Sen, tarihin ve aşkın aynı anda attığı cansın.

Ve ben her gelişimde yeniden âşık olurum sana,
Bir martı kanadında, bir vapur sesinde.
Çünkü sen yalnızca bir şehir değilsin İstanbul;
Sen, ruhuma işlenmiş en güzel şiirsin.❤️