0
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
893
Okunma
ben en çok kendimi sevmiştim
yarı yoldan dönerken.
ayağımda bir ayakkabı bağı.
yoksa ayakkabım mı dağıldı?
gözleriyle işaret ediyor bir şeyleri trenler.
gideni geleni çok esir şehir.
sokakları her daim boş,
bir nefes aralığında kızıllık dolu şarap akşamları.
oda doluydu ki almadı bizi içeri deniz.
- hepsi hepsi bu lan işte ne korkuyorsun
demişti babam.
haklıymış
şuncağızcık, ağızcık dolusu adımcıklar kadar uzak caddeler.
yeşile saran
kırmızı kusan
arada dikkatli bir sarı sıçratan,
titrek-rivayetli-görmüş geçirmiş-haberli-sıcak-solmuş
ve yaşanmış yollar.
ve birmukabele tasarlanmış ellerin doldurduğu benim şehrim.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
