merhaba ey sevdiğim…
adresler yerindeyim ama seni tanıyan yok
ruhunu içime,hasretini kalbime ve sayısız mektuplarını aklıma yazdım
her şeyin yerli yerinde senin yersiz olduğun yerdeyim
göğün koynunda derin uykulara dalıyorum
unutulan rıhtımda sana yazıyorum
Sen benim mektubumsun
Ve ben seni telefon kulübesinden jetonla değil pulla ararım
İnan pulun hala aklımda ama uzaklık var aramızda
Sana ulaşmak için ömür tükettim yollarında
Lakin varacağım yeri çoktan geçmiştim
Sen mi?Alıp başını çoktan gitmiştin yüreğimden
Beni anlamadın,belki de anlamak istemedin
Seni zarf içine sarıp kitaplığıma bıraktım
Ne yapayım ey sevgili!
Seni görebilmek için kelimelerle sözleşmiştik
Merhamete sığındık tıpkı iki sadık dost gibi
Kelimeler mi diye soracak olursan
Hesapsız bir tufana tutulup gittiler habersiz
Trenler,turnalar kelimelerin önüne geçtiler
Bir an kucaklaştık merhametin koynunda
Sonra pek yalnız kalmıştık hasret rüzgarında
Herkesin başı uçurumdan döndüğü zamanda
Hala mektuba benzer tek şey duyuyorum ara sıra
Tren sesleri,turnalar ve rüzgarın çalıp getirdiği sesini
Sana yazmak istediklerim öyle çok ki;
Ama kelimelerde terk etti diyarımı,bir bir gittiler
Çoğunu hasrete kaptırdık…
Bazıları zarfı beğenmedi,bazıları ise gidip dönmedi
Şimdi mi?yerini dolduramadığımız koca bir yalnızlık türküsü olduk nağmelerde
Evet sevgili!!!
Yine eksik kalanlar,yazılıp ta yollanmayan birikip duruyor başucumda
Kelimeler yoruluyor,yazı yoruluyor…ben yoruluyorum
Yakınlık-uzaklık kaybolur diye korkuya kapılıyorum karanlığında
Dedim sana ey sevgili!hiç bitmeyen mektubumsun sorgusuz…