Ayrılığın ilk gölgesi düştü üstüme
Zifiri karanlıklar yine doğuyor günlerime
Yalnızlık konulmuş adım nağmelerde
Ne fayda!..
Yosunlaştı artık çocuksu yüreğim
Toz pembe hayaller ise yıkılmış bir harabe
Umut çoktan terk edip gitti
Kahrolası geçmişin pişmanlığıyla,
Yol alıp gidiyorum…
Bu yolda neler çıkmıyor ki karşıma
Yarım kalmış sevdalar,
Yokluğun pençesinde çırpınan çocuk çığlığı
Ha bir de!
İnsanın içini titreten küçük dokunuşlar
Hayat sahnemin figüranları oluyor
Sadece ben izliyorum hıçkırıklar eşliğinde
Tek bir seyirci yok koltuklarda
Yalnızlığımı bir kez daha hatırlatıyor
Bu içli hikayemi acımasızca
Gözümü kapatıp açtığımda unutmak istiyorum
Sis perdesini aralamak
Tüm olumsuzlukları yok etmek
Senaryomu kendim hazırlamak
Ne kadar çırpınsam da;
Bir hayalden öteye gidemiyor
Ve zaman denilen illete yakalanmaktan kaçamıyorum
Bir kez daha yaşanmamışlıkları,ah çekişlerle dolu
Türküler çınlıyor kulaklarımda…
Ezgileri beni benden alıp götürürken
Kasırgalar kopuyor ruhumun derinliklerinde.
GÜLEYCAN