yiyecek ekmeği
içecek suyu bu kadarmış deyip
aldılar kefenlediler
vuslat eylediler toprakla babamı

toprak aç dünya obur diye başladığım
ve kirli yollarını aştığım bu hayat
beni hep sarp yollara sardı
ve her sapakta yitirdim güzellikleri bir bir
yağmur sonrası hüzün
nereye tutunur bir çocuk
babası ellerinden tutmadığında
babam öldü
çiçeklerin soluşundan anladım

zamanın ötesinde ve kırılgandı gülüşü
toprağın ritmini en iyi o bilirdi
susunca bir dağ susardı ardında
şimdi hayat
bir yonca yaprağının üzerinden
kayan su damlası kadar ürkek
arkasında bir çınarın kırılışını saklayan gölgeler,
usulca çekiliyor bahçenin en kederli köşesine
babam öldü
güvercinlerimin kayıplığından anladım


oysa ben,
bir dut ağacının gölgesinde oturup
gözlerindeki o derin,
o dingin nehirlerde arardım
Tanrı’nın dünyaya bıraktığı o gizli şefkati.
şimdi
boşlukta rüzgârı tutuyor ellerin
avuçlarımda yetimliğin yalın sızısı


babam
uykunun nasırlı avuçlarında
başak başak filizlenirken içimde
kırıldı kalbimin terazisi
gözlerim takılı kaldı ufukta
babam öldü
duvarda asılı ceketinden anladım