ne varsa kurudu bu kurak toprakta,
iliklerime işledi o eski sızı.
giderken arkanda bıraktığın bu enkaz
susuzluğunu hatırlatıyor gökyüzünün

evimin serinliğini unuttum
bir yıkım karşılıyor beni.
hangi yöne baksam
pencerede unutulmuş bir saksı kadar yalnızım

oysa ;
kadehte iksir gibiydi tebessümün
gergin kaslarını genişleten bir anlık huşu
çocukça hayallere salardı beş karışlık aklımı
hasretin düğümü nihavent çalarken
dilsiz bir feryat kalıyor zihnimde şimdi

zaman
bir akrep gibi sinsice kemiriyor hatıraları,
soluk ışığında büyüyor yalnızlığım
sokak lambasının
ruhumu amansız bir mengene gibi sıkıyor bu kent
uzanıp dokunmak istesem de uzaktaki hayaline
parmaklarımdan kayıp gidiyor yarınlar
ellerim çorak kalıyor
sanki ;
güneş görmemiş ormanlara benziyor odam.
söndü göğüs kafesimdeki cılız ışık
bahçem tarumâr

ben
atların vurulmadığı o geniş zamanlarda
kahrını gördüm doğurgan bulutların
gözlerimdeki nemle yaşıttır güz rüzgarları
ve uzayıp giden söğüt ağaçları altında
seslerini özledim cırcır böceklerinin
ve nasırlı ellerinle uzattığın üzümden tattım

baba ben geldim
oğlun
hani o çiçek isimleriyle hemhâl olan

baba
alsana kollarına