Başparmağın bitmek bilmeyen dikey mesaisi:
Camdan bir tabutun kapağını tırnaklar gibi.
Yukarı kaydırdığın her çehrede bir anlık parlarsın.
Bildirim ışığı, hücre kapısının altından sızan çiğ bir ödül;
Seni odanın köşesine, plastik bir omurga gibi büken,
Şu avucundaki beş inçlik gardiyandır aslında.

Bilirsin, bu hapishaneyi sen seçtin;
Dışarıdaki devasa anlamsızlıktan kaçıp
Kendi beğendiğin parlak zincirlerle boğulmayı istedin.

Gözünün üstüne indirdiğin ağır vizör,
Sana cennetler vaat ederken arkanda bıraktığın odayı siler.
VR camının ardında simüle edilmiş bir rüzgâr eserken tenine,
Yatağın kenarında bayat bir ekmek kokusu kalır.
Duvardan dökülen sıvanın tozu gerçektir oysa.

Burada her şey net, her şey kontrolün altında;
İnsanın öngörülemez vahşetinden sığındığın,
Çözünürlüğü yüksek, gerçeği düşük bir evren bu.

Klavyenin tıkırtısı var bir de,
Ayak bileğindeki pranganın sesi sanki.
Monitörün mavi radyasyonuyla yıkanırken yüzün,
Üç ekranda birden yaşarsın hayatı.
Bir kez olsun dönüp bakamazsın arkandaki pencereye.

Dünya dışarıda, pikselsiz ve alabildiğine gürültülü akıyor.
Sen ana karta lehimlenmiş ölü bir devre gibi beklersin sıranı.
Binlerce takipçinin gönderdiği alkış tufanı,
Kendi iç gürültünde boğulup gider.

Göz bebeklerin eriyor piksellerin vahşi ritminde.
Yapay ışıklar altında kuruyan yorgun kırpışmalar,
Sana ait olmayan yabancı anıların deposudur artık.

İçeride milyonlarca veri,
Dışarıda ise tek bir nefes bile yok.
Gariptir, insan zaten tek nefesi tüketmemek için
Bu siber yalnızlığın içine gömer kendini.

Kapatma tuşuna bastığında odada kalan zifiri sessizlik;
Şarjı biten bir ruhun, priz dibindeki çaresiz diz çöküşüdür.
Ekranda kalan kendi kara aksinle yüzleşirsin.

Hapishanem dar, duvarlarım gerçek.