Bu şiirde yer alan tüm metinler, tamamen kurgusal (kurmaca) bir evrenin
ve sanatsal bir yaratımın ürünüdür. Şiirlerde geçen karakterler, unvanlar,
mekânlar, olaylar ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup evrensel insan doğasını,
güç olgusunu ve bireyin içsel/vicdani sorgulamalarını ele almak adına birer
edebî metafor olarak kullanılmıştır.

Metinlerin hiçbirinde gerçek bir şahsı, kurumu veya toplumsal yapıyı hedef alma,
hedef gösterme, karalama veya alenen aşağılama amacı (kastı) bulunmamaktadır.
Gerçek hayattaki kişi, kurum ya da olaylarla var olabilecek her türlü benzerlik
tamamen tesadüfidir.

Eserlerin tamamı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası ve uluslararası hukuk metinleri
tarafından güvence altına alınan "Sanat ve İfade Özgürlüğü" sınırları içerisinde,
tamamen edebî ve estetik kaygılarla kaleme alınmıştır.

Yazar: Karanlıkta saklı ışık
---

Masa lambasının sarı loşluğunda,
parıldıyor az önce kazandığım davanın beraat ilamı.

Masada ağır bir sessizlik,
ağır bir viski kokusu...

Yerde, müvekkilin temiz, pahalı rugan ayakkabılarının çamuru.

Oysa herkes biliyordu o gece o evde ne olduğunu,
ben bile.

Cübbemi fırlattım ofisin deri koltuğuna,
tıpkı sokaktaki o kadının çığlıklarını fırlattığım gibi arkama.

Kanunun boşluklarını birer birer ölçtüm bu gece;
bir terzi gibi biçtim maddeleri,
ilmek ilmek diktim yalanı.

Hâkimi izledim, salondaki o derin dehşeti;
ben sustukça,
bir katilin göğsüne takıldı özgürlük nişanı.

Kanun dediğin nedir ki zaten?

Parası olanın üstüne tam oturan o esnek kumaş.

Şimdi bu şık ofiste,
bu parıltılı plazanın yirminci katında,
cebimde hak edilmemiş bir servetin ağır, kirli yükü.

Dışarıda fırtına kopuyor,
şehir kendi günahıyla yıkanıyor;
bense aynada kendi yüzüme bakacak
o cesareti arıyorum.

Geçmişin idealist çocukluğu çoktan terk etti bu odayı,
geriye sadece fatura kesen bir zihin kaldı.

Bu gece banka hesabıma yatan
o devasa vekâlet ücreti,

aslında kendi ruhumu sattığım bedelmiş meğer.