Dile gelen her dize, içindeki o ağır sitemi ve hiç sönmeyen umut kırıntısını o kadar net hissettiriyor ki... Bir yandan vazgeçişin kabullenişi var, diğer yandan "acaba hâlâ bir ihtimal var mı?" diyen o son bir bakış arzusu

Yuttuğun cümleler insanı en çok acıtanlardır; ama şiire dönüştüğünde o ağırlık biraz olsun toprağa dökülür. Şiirin sonundaki o sorular—karanfilin yeşermesi, kapının çalınması—cevabını bulmaktan ziyade o hissi yaşatmak için sorulmuş gibi.

Emeğine yüreğine kalemine sağlık

Güzel şiiri ve şairimi kutluyorum Kaleminize bereket İlhaminiz bol olsun Tebrikler Selam sevgiler saygılar

"Eksiliyorum senden cümle cümle..." diyerek içindeki fırtınayı dışarı vurmak yerine kendi boğazında boğan, o yutulan her cümlenin keskinliğiyle kanayan bir adanmışlık bu.
​Karanfil, gelenekte hem direnişin hem de derin bir hüznün, kırılgan ama sarsılmaz bir vefanın simgesidir. Özlemin insanı esir aldığı, karanlığın göz ışığını gölgelediği o aşamada; yutulan sözler ruh için birer mezar taşına dönüşür. Yoluna düşecek bir ismin, sokağında yeşerecek tek bir karanfilin ve o kapıdan sızacak bir damla ışığın umudu... İşte o ihtimal, mezarsız cenazeler gibi toprağa süzülürken bile insanı ayakta tutan o son asil tutamdır.
​Karanfil yüreğini o kapının eşiğine bırakıp, tek bir bakışın medetine sığınanlara dair:
​Sözler boğazda düğüm, karanfil boyun büker,
Bir ömür verdik ama zaman yalnızlık eker.
Kapına düşse ismim, bir damla ışık sızsa;
Gözlerinin gölgesi bir ömre bedel geçer.

Merhaba değerli dost kalem
Her zaman olduğu gibi, eserin güzeldi
Biz de okuduk, kutladık ve alkışladık yürekten
Sonsuzluğun sahibine emanet olasın, sağlıkla, sağlıcakla kalasın