Esra Hanım, "Feda edilir mi uğruna heba ettilerim?" derken, fani dünyanın o kırıcı döngülerinden sıyrılıp, insanın kendi içindeki o en sarsıcı muhasebeye sığınmasının ne kadar derin bir tablosunu çizmişsiniz. "Ah mı edilir, bilmem; ama veda edilir... Sessiz, savaşsız, ölüm gibi" mısranızdaki o vakur ve eğilmez duruş, kalemin onurunu kalbin dürüstlüğüyle mühürleyen bilge bir şair ruhunun tam kendisidir.

Bir kurşunla öldürülenlerin, kazma kürekle gömülenlerin o sessiz acısına inat, günbegün kanayan can çekişmelerini mısralarında lekesizce taşıyan o gururlu, dürüst kaleminizi içtenlikle selamlıyorum. Savaşsız ve sessizce verdiğiniz bu asil veda yolculuğu, bu değerli eserin mısralarında pürüzsüzce yaşamaya devam edecektir. Yüreğinize, o dertli kaleminize sağlık...

Feda edilen emeklerin, geçmişle yapılan içsel hesaplaşmaların ve kabullenilmiş bir ayrılığın getirdiği vakur duruşu son derece güçlü bir dille yansıtıyor.kalemin daim olsun inşallah