2
Yorum
12
Beğeni
5,0
Puan
77
Okunma
Ben seni cümlelerinden tanırım,
Duyguların ağırlığından...
Kızgınlığında yandığında,
Öfkenle sustuğunda,
Bakışların dokunduğunda tanırım.
Kimsesiz olup ağlar mısın?
Bir nebze olsun anlar mısın
Beni, seni ve kimsesizliğimizi?
Nefeslerin değdiği yerde
Zannetme ki tek başına siman yeter...
Ne sen duydun beni ne koca dünyan,
Ne sen yettin bana ne koca bir dünya!
Bir şefkat yeterdi oysa, bir merhamet...
Şimdi vazgeçiyorum hayatlardan, yasalardan,
Ve tüm yaşanmışlıktan.
5.0
100% (3)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz