Final kelimesinden başlamak istiyor canım yazmaya.
"Kurtuldum" Bir son değil,insanın kendine yeniden inanmasının cümlesidir bu.

Şimdi başa döneyim.

İnsanın kendine önce imkansızlıklar sonrada çıkış yolları bulması...
İmkansızlık ,kuyu ,ağaç gibi sözcükler dışardaki dünyadan çok içerideki sıkışmışlığın şekilleri.

“Ayaklarıma isim verdim” ve “Kuyu, beni diplemeyiver” : insanın kendi yarasıyla konuşması...
İnsan adını koyabildiği her acının üzerinde biraz daha söz sahibi oluyor değil mi?

Nilgün şairim;
Aslında sen kendini kaybettiğin yerlerden yine kendine dönerek umuda bir isim vermişsin şiirin başlığıyla.
“Papatyalı elbisem, dans eden fırfırlar”, “parkın çocukları, beni de alın aranıza” derken hayatın bütün kabalığına rağmen içinde hala incinmemiş bir yer bırakmışsın .Seni kurtaran şey aşk değil dünya hiç değil.
"Hayata hala şaşırabilecek o çocuğu içinde öldürmemiş olmak"...
Bu yüzden finaldeki kurtuldum çok büyük bir cümle.

Hayata yeniden tutunmayı büyük sözlerle değil
çocuklarım arasına sığınarak istemen kendini bıraktığın o karanlıktan çıkman kadar değerli.

çok beğendim.
saygımla.

Anlatımı anlamı çok güzel bir şiir okudum yüreğinize sağlık

Muhteşem kelimelerle kurulmuş bir duygu denizi gibi bir şeydi okuduklarım. Gerçekten çok güçlü bir anlatım şekliniz var. Her kelime yerini bulmuş, tam on iki den vurmuş. Güzel yüreğinizi kutluyor iki katlı şehrimden kucaklar dolusu selamlar yolluyorum. Müsait olduğunuzda bende beklerim güzel insan…

Bir inancın yüceliğinde
Ve tabii ki türkülerde..

İyi şiir

Selamlar

Bir yere tutunmak... Tutunmak için değil de tutmak için sarılmak...

off çok sıkıntılı (iyi anlamda) sıkıntının iyisi olur mu diyenleri duyar gibiyim... Kanıtı şiir.

İnanç güzel şey

Sevgimle