Söyle bana, Eskici
Eşyaların kalbi olur mu?
Bir köşeye atılınca
Canı yanar mı?

Eskimiş insan bulunur mu sende?
Pas tutmuş yürekten anlar mısın sen?
Vefasızlık nasıl bir yaradır bende?
Gözlerime baksan, bilirsin sen.

Eskimiş diye fırlattılar bu fakiri
İşe yaramaz bir hurda misali
Bir kapı aç, bir söz söyle şifa niyetine
Yükleme dünyayı, ağır geliyor kırık kalbime.

Raflarda unutulmuş,
Çatlamış bir tabağım ben.
Tozlu bir sandık gibi,
İçimde sesler susmuş.

Bir zamanlar gülmüştüm
Şimdi eşikte kaldım
Dünyada vefayı bilen var mı?
Ben tam orada kanadım.

Eskici, duy beni
Eskici, tanı beni
Eskici, kalbim var
Eskici, al beni.

Bir kenara bıraktılar
Adım bile yıprandı
Ben de insan değil miyim?
Yaşamak neden bu kadar ağırdı?

Belki kırık döküğüm
Ama hâlâ sıcacığım
Bir bakışın yeter bana
Topla beni, bırakma...

Eskici, duy sesimi!
Eskici, anla halimi!
Eskici, sar kalbimi!