Ruhum dipsiz kuyuda kaldı.
Alev alev yanıyor içim,
Gözlerimi açsam bakamıyorum
Dört yanım merhametsiz dolu.
Dokunsan patlayacak insan,
Öfkesinin tutsağı olmuş.
Hırsına köle olmuş her biri,
Kibrin gölgesinde savrulmuş.

Sokaklarda öfke geziyor,
Her yüz bir duvar gibi soğuk.
Nefsi ile amel edenler,
Daracık sokaklarda, tuzak kurmuşlar,

Acımasızca değerleri vurmuşlar.
Yetmez gibi, vicdanı yere sermişler.
Benim payıma düşen bu değil,
Yüreğim yine de, seni bekler.

Bir ben kaldım, Bir de sesim
Küllerimde, Sönen hevesim
Başımı eğdim, Diz çöktüm ben
Uzan bana, karanlığımda

Benim ruhum alev alev yanar
Yanan gönlüm sana koşar
Sadece yardım diye, Yaradan’a koşar.

Kırık bir kapı gibiyim, Rüzgâr vurur, dağılırım.
Ama sen bilirsen yolumu, Geceden de sıyrılırım
Merhametinle sar beni, Taş kesilmiş bu şehirde.
Bir damla umut bırak bana, Aydınlansın karanlıklar.