Gece, sırtımda ağır bir hırka gibi,
Çöküyor ormanın sustuğu yere.
Adımlarımda kırık dalların fısıltısı,
İçimde kimsenin bilmediği o kadim sızı.
Bir başıma, upuzun bir karanlığın ortasındayım.

Yukarıda dolunay,
Bütün çıplaklığıyla yüzleşiyor yalnızlığımla.
Gümüş bir neşter gibi saplanıyor ışığı gölgeme,
Sanki hesap soruyor geçmişten;
Neden bu kadar sessizsin diye...

Yaralı bir kurt, kaç kez sığınır kendi kuytusuna?
Kaç kez sarar kanayan izlerini diliyle?
Boğazımda düğümlenir o vahşi, o mahzun uluma.
Ne bir feryat, ne bir sitem geceye;
Sadece gözlerimde biriken o puslu hüzün,
Ve gururumdan ödün vermeyen o mağrur duruş.

İşte o Yaralı Kurt, tam şuramda, benim içimde...
Kendi kanımda...
Dipsiz bir çaresizliğin koynunda boğulurken,
Dolunayın soğuk ışığında eriyor ruhum.
Hüznüm ormanın karanlığı kadar büyük,
Yalnızlığım ise pençesini geçirmiş kalbime;
Sessizce, upuzun bir geceye teslim oluyorum.

Not; bestesi olmayan nadir içe dönük şiirlerimden biri.