Sen sustuğun vakit,
İlk yaz gider, sevda biter.
Ansızın karanlık çöker.
Gölgeler kabusa döner.
Ruhlar acı çeker.
Şiirsiz, resimsiz bir dünyaya, dil döker,
Kanatları kırılan gönüller.

Sen sustuğun vakit,
Toprak yağmura küser,
Gökyüzü o eşsiz rengini kaybeder
Güneş, varlığın kaynağından yüz çevirir;
Bir ağaç, en derindeki kökünden, kurur
Kuşlar gökyüzünde uçmayı unutur.
Evren, kendi içine doğru yönelir.

Sen sustuğun vakit,
kurur içimizdeki, bütün nehirler
Yüce dağların heybeti çöker
Çünkü senin sesindir, bu canı var eden,
Her zerre senin kelamınla uyanır,
Sen yoksan,
Dünyadan geriye, koca bir boşluk kalır.

Sen sustuğun vakit,
Göğün bağrında yıldızlar, birer birer söner.
Canlı cansız ne varsa nefesini tutar.
Yeryüzünden, O ezeli ışık çekilir;
İnsan kendi gölgesinde kaybolur,
Ruhları, sonsuz bir elemle kavrulur.

Sen sustuğun vakit,
Yaratılış yarım kalır,
Bütün bu alem sessiz bir yokluğa bürünür.

Dön, ey her şeyin özü,
Ey gizli hazine,
Yeniden can bulsun bu dilsiz dünya, Seninle.
Bütün kalpler yeniden çarpsın, Sevginle.